مطالعه اثرات غلظت و زمان بر التهاب تجربی ناشی از کاراجینان (Carrageenan) در موش صحرایی

کاراجینان (Carrageenan) برای ایجاد التهاب تجربی در حیوانات آزمایشگاهی استفاده شده است. این مطالعه بهمنظور یافتن مناسبترین مقدار این ماده در موش صحرایی برای ایجاد التهاب موضعی طراحی و اجرا گردید. در این مطالعه، از اندامهای 8 عدد موش صحرایی نر با وزن 250-200 گرم جمعا 32 اندام بهکار گرفته شد. 1 /0 میلیلیتر از محلولهای 1، 2 یا 4 میلیگرم کاراجینان در هر میلیلیتر سرم فیزیولوژی در کف اندام حرکتی (دست یا پا) به صورت زیرجلدی تزریق شد. ضخامت اندام پیش از تزریق و 5 /0، 2، 6 و 24 ساعت پس از تزریق با کولیس اندازه گیری و ثبت گردید. در نتایج به دست آمده بیشترین تورم بهدنبال تزریق هر سه غلظت کاراجینان، پس از 2 ساعت حاصل شد و از 6 ساعت پس از تزریق به بعد تفاوت معنی داری با گروه شاهد وجود نداشت. در دقیقه 120 پس از تزریق غلظتهای 1، 2 و 4 میلیگرم کاراجینان به ترتیب 18، 18 و 21 درصد بر ضخامت اندام افزوده شد. تنها در پایینترین غلظت کاراجینان (1 میلیگرم به ازای هر میلیلیتر) التهاب ایجاد شده در 30 دقیقه در مقایسه با ضخامت اندام پیش از تزریق دارو به سطح اختلاف آماری معنی داری رسید (05 /0>P). بهنظر میرسد که استفاده از کاراجینان برای القای التهاب و مطالعهی آن، صرفا برای التهاب حاد و فوری (نیم ساعت پس از تجویز) و با غلظت 1 میلیگرم در میلیلیتر معتبر بوده و در کل میتوان ادعا کرد که کاراجینان ماده مناسبی برای اینگونه مطالعات نمی باشد.