ارزیابی اثرات ناندرولون و تستوسترون بر کبد خرگوش با استفاده از روش‌های رادیولوژی

این مطالعه به منظور بررسی اثر استروئید های آنابولیک-آندروژنیک تستوسترون انانتات و ناندرولون دکانوات بر سیستم کبدی در خرگوش انجام شد. به همین منظور، 15 سر خرگوش سفید نیوزیلندی نابالغ ماده ی 45-42 روزه، به مدت یک هفته در شرایط استاندارد نگه داری شدند. سپس خرگوش ها به صورت تصادفی به سه گروه مساوی (گروه تحت درمان با ناندرولون، گروه تحت درمان با تستوسترون و گروه کنترل) تقسیم شدند. چهار دوز ناندرولون دکانوات (mg/kgBw 10) با فواصل یک هفته به خرگوش های گروه ناندرولون، چهار دوز تستوسترون انانتات (mg/kgBw 5) با فواصل یک هفته به خرگوش های گروه تستوسترون و 3/0 میلی لیتر نرمال سالین به خرگوش های گروه کنترل تزریق شد. یک هفته بعد از هر تزریق، با استفاده از فیلم و کاست ماموگرافی تعدادی رادیوگراف از ناحیه ی شکمی آنها تهیه و سپس به بخش سونوگرافی منتقل شدند. نتایج رادیولوژی تفاوتی را از نظر تغییر دانسیته، اندازه و محل قرارگیری کبد در دو گروه تحت درمان با ناندرولون و تستوسترون در مقایسه با گروه کنترل نشان ندادند؛ در حالی که در بررسی های سونوگرافی کاهش اکوژنسیته بافت کبدی در گروه تحت درمان با ناندرولون نسبت به دو گروه دیگر دیده شد. براساس این نتایج چنین به نظر می رسد که دو داروی ناندرولون و تستوسترون با این دوز و این دوره ی مصرف، می توانند تغییر قابل برگشتی را روی کبد ایجاد کنند که شناسایی آن با استفاده از روش رادیولوژی، امکان پذیر نیست؛ در حالی که با استفاده از روش سونوگرافی در زمان مصرف داروها، این تغییرات قابل مشاهده هستند.